Κοίταξε κάτω τη στολισμένη πόλη  κι έκανε  παρόμοιες σκέψεις  με τη γυναίκα προηγουμένως. Είχε κι αυτός να φροντίσει σήμερα τα δώρα, για τα παιδιά των άλλων.  Ξαναγύρισε στην περιστρεφόμενη καρέκλα του γραφείου του  και προσπάθησε ν΄ απολαύσει τα δέκα περίπου λεπτά ησυχίας που του απέμεναν, έως ότου επιστρέψουν οι υφιστάμενοί του από το ημίωρο διάλλειμά  τους.  «Αν δεν προκύψει κάτι έκτακτο στο μεταξύ !».  Οι ξέφρενοι ρυθμοί δουλειάς στη διαφημιστική εταιρεία που διηύθυνε, δεν του επέτρεπαν συχνά  τέτοιες στιγμές ησυχίας.

Παιδιά δικά του, όχι, δεν είχε.  Μάλιστα αυτός ήταν και ο λόγος που είχε χωρίσει την πρώτη γυναίκα του.  Στην αρχή αυτός δεν ήθελε, ύστερα  δεν ερχόταν… Στα μάτια της είχε καταντήσει  να υπάρχει  μόνο και μόνο για να εκπληρώσει αυτό το στόχο, ή έτσι τουλάχιστον αισθανόταν  εκείνος, το τελευταίο διάστημα της κοινής τους ζωής. Την είχε αγαπήσει;  Ναι,  όφειλε να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του. Την είχε αγαπήσει και μάλιστα πάρα πολύ! 

Ο  άντρας τράβηξε μπροστά του το ντοσιέ  με την καινούρια διαφημιστική πρόταση της εταιρείας του. Δεν είχε αμφιβολία ότι οι αποδέκτες της θα έμεναν κατενθουσιασμένοι. Η διαφήμιση θα έβγαινε στο «γυαλί» αμέσως  μετά τις γιορτές, τότε που μια ένεση στο καταναλωτικό κοινό θα ήταν απολύτως απαραίτητη, ύστερα μάλιστα από το εορταστικό δεκαπενθήμερο που,  εφέτος,  θα είχε βάλει μέσα την αγορά.  « ΄Ολα τ΄  άλλα δεν έχουν σημασία πια» σκέφτηκε.  Είχε πάρει κάποτε την απόφαση να συνεχίσει  ανεξάρτητος  την πορεία του,  και αυτό  του έδινε ακόμα την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας,  που μόνο οι από επιλογή μοναχικοί άνθρωποι, μπορούν να νιώσουν. Σήκωσε το τηλέφωνο κι έκλεισε με τη συνηθισμένη παρέα του το ραντεβού για την αποψινή βραδιά.  «Υγιή πράγματα. Διασκεδαστικά.  Χωρίς άγχος και χωρίς ρίσκο.»

Η μέρα κύλησε  ως συνήθως. Όμως,  ο άντρας της ιστορίας μας,  ακόμα την ώρα που  – αργά  το απόγευμα – επέστρεφε σπίτι, προσπαθούσε ν΄ απαλλαγεί  από την ανεξήγητη αφηρημάδα του, αφηρημάδα που ο ίδιος απέδιδε  στη γνωστή μελαγχολία των γιορτών και την κούραση που ένιωθε τελευταία.

 Τη στιγμή που γύριζε το διακόπτη της εισόδου ένιωσε σαν ν΄ άφηνε για πάντα το χώρο  και να χανόταν  έξω στο σούρουπο, ένα αχνό και κάπως ακαθόριστο, γαλάζιο φως.

                   Παραμονές Χριστουγέννων κι ο άγγελος  των συναισθημάτων ντύθηκε το πιο γλυκό και ήρεμο γαλάζιο του φως. Οι συνάγγελοί του στον ουρανό, ομολογούσαν πια  ότι η αποστολή του γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν υποτονικά το κλίμα των ημερών. Οι άγγελοι της φιλανθρωπίας και του ελέους είχαν ακόμα να επιδείξουν κάποιες επιτυχίες, οι άγγελοι των συναισθημάτων όμως…

 Σήμερα θα επιχειρούσε, σε μια ύστατη προσπάθεια,  να οδηγήσει στην  ειρήνη αυτά τα δυο ανθρώπινα πλάσματα που είχε στην επίβλέψή του και τον απασχολούσαν πολύ τελευταία.     Θα τους βοηθούσε να βρουν -επί τέλους -μια κοινή γλώσσα συννενόησης.  Διέσχισε τους πληκτικούς τοίχους του απρόσωπου κτηρίου της καθημερινότητάς τους  και, συμπτύσσοντας τ΄αέρινα φτερά του, εγκαταστάθηκε αθόρυβα ανάμεσά τους.                         

Η ένταση στο δωμάτιο άρχισε σιγά σιγά να υποχωρεί. Στέκονταν ο ένας απέναντι στον άλλον  σε μια τυπική,  ημιεπαγγελματική  ημιπροσωπική συζήτηση.  Τρόπος του λέγειν συζήτηση, γιατί στην πραγματικότητα εκείνος  περιοριζόταν στο να απαγγέλει με το γνωστό , ψυχρό κι απόμακρο ύφος του, όσα είχε ετοιμάσει από πριν.  Εκείνη άκουγε. Απλώς άκουγε και, όταν εκείνος τελείωσε, ετοιμάστηκε να φύγει.  Αυτή ακριβώς τη στιγμή ένιωσε να την τυλίγει ένα ήρεμο γαλάζιο φως.

Έξω η πόλη είχε αρχίσει να παίρνει τη λαμπρή χριστουγεννιάτικη όψη της. Ήταν η μέρα που είχε κανονίσει να φροντίσει τα δώρα, κυρίως των παιδιών. Τα παιδιά των άλλων. Ανίψια, βαφτιστήρια, γειτονόπουλα, παιδιά φίλων. Παιδιά.  Που δέχονται την αγάπη σαν κάτι αυτονόητο. Χωρίς τα πώς, τα τι και τα γιατί των μεγάλων.

Ο άγγελος έκανε μια τελευταία προσπάθεια. Με μια αποφασιστική κίνηση παραμέρισε τον τοίχο  που εκείνος ύψωνε  ανάμεσά τους.

_ Κάθισε, της είπε ο άντρας. Μη στέκεσαι όρθια, μου δημιουργείς άγχος!

Εκείνη κάθισε. Ήταν ώρα  ν΄ απολογηθεί. Ένιωσε το χάδι του αγγέλου στα μαλλιά της και πήρε κουράγιο.  Άρχισε να μιλάει… μα, να πει τι;  Πως η αγάπη απλώς υπάρχει;  Πως δε ζητάει τίποτα;  Πως δεν είναι βαρίδι, αλλά φτερό και μελωδία και σύννεφο;

_ Αν κάποιος σε πούλησε μια φορά, θα σε ξαναπουλήσει!  Της είπε μια φωνή μέσα της.

_ Να το, το εγώ, που ταμπουρώνεται και μας αποξενώνει! Μη το ακούς! της ψιθύρισε ο άγγελος.

Τώρα εκείνος της ζωγράφιζε μια συνέχεια αδιάφορη, γκριζωπή, ουδέτερη.   Ναι, η ψυχή της   λαχταρούσε αυτή  τη συνέχεια, ακόμα κι έτσι!  ΄Ομως, δεν ήθελε να το παραδεχτεί. Πώς θα ερμηνευόταν από την πλευρά του κάτι τέτοιο; Ως αδυναμία, ως έλλειψη αυτοεκτίμησης ίσως; Η φωνή του,  σε αναντιστοιχία με τα λεγόμενά του,  είχε «σπάσει» λίγο, είχε γίνει πιο αληθινή. Πώς τον αγαπούσε τώρα! 

΄Οχι, δεν έπρεπε να φανεί ευάλωτη! Προσπάθησε κι αυτή να πάρει το ίδιο απόμακρο ύφος. Ο άγγελος των συναισθημάτων στριμώχτηκε στη γωνία , πλάι στο παράθυρο, για να κάνει χώρο στον εγωισμό και των δύο.  Κοιτούσε περίλυπος και θάμπωσε κάπως το γαλάζιο του φως.

_ Αν κάποιος σε πούλησε μια φορά, θα σε ξαναπουλήσει!  Η φωνή μέσα στο κεφάλι της επανερχόταν κατηγορηματική.

  Ξαφνικά, ένιωσε τελείως αδύναμη. 

” Όχι, δεν είναι αυτό που θέλω,” σκέφτηκε.

Τότε ήταν που ο άγγελος  απομακρύνθηκε κι άλλο από κοντά τους. Το φως του τώρα ήταν αχνό, αβέβαιο, μια οπτική ψευδαίσθηση.

“Στην πραγματικότητα δεν ξέρω καν, αν θέλω κάτι.  Πράγματα που γίνονται μετά από τόση ψυχική προσπάθεια, δεν αξίζει  να γίνονται! ” σκέφτηκε εκείνη.

Την ώρα που η γυναίκα άνοιγε την πόρτα, για να φύγει τελειωτικά από την όποια συναισθηματική εμπλοκή της με αυτόν τον άντρα που δεν την κατάλαβε, είδε το λυπημένο πρόσωπο του αγγέλου να την κοιτάζει με παράπονο.Αποχωρούσε κι αυτός, αθόρυβα όπως είχε έρθει, αφήνοντας πίσω του το γκρίζο πέπλο του εγωισμού τους, ν΄απλώνεται ανενόχλητο.

Σε λίγο, το ακαθόριστο γαλαζωπό φως έδωσε τη θέση του στο ανελέητα «φυσικό και πραγματικό» φως του χειμωνιάτικου ήλιου.

Την ίδια στιγμή,  τα λαμπρά φτερά του άστραψαν  στον διάφανο αιθέρα,   κι ο άγγελος των συναισθημάτων   λουζόταν πάλι τη γαλάζια φωτεινότητά του.  Από τη συννεφένια του στολή τράβηξε τον πάπυρο της πνευματικής  επίδοσης των ανθρώπων και  σημείωσε  κάτι προσεκτικά,  δίπλα στα ονόματά τους.

 Η λύση γι΄ αυτούς είχε αναβληθεί γι΄ άλλη μια φορά,  γι΄ άλλη μια ζωή!  

Η γυναίκα συνήλθε ξαφνικά απ΄ τις ακαθόριστες σκέψεις που την κατέκλυζαν  σ΄ όλη τη διάρκεια της πρωινής, σαββατιάτικης φασίνας. Ήταν  εξάλλου οι ίδιες σκέψεις , αυτές που τη συντρόφευαν και το περασμένο και το προπερασμένο Σάββατο. Στην πραγματικότητα  οι ίδιες τα τελευταία,  δύσκολα για κείνη,  χρόνια.

Σκέψεις που κατέληγαν πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Οι άνθρωποι δεν αγαπάνε την αλήθεια.  Δεν θέλουν να την ξέρουν , επιλέγουν να την αγνοούν. Δεν θέλουν να την ακούν, προτιμούν να μη συγχρωτίζονται μ΄ αυτούς που  υπάρχει περίπτωση να την αρθρώσουν και να τους φέρουν σε δύσκολη θέση.  Δεν είναι διατεθειμένοι να την αντιμετωπίσουν, είτε πρόκειται για την αλήθεια των διαπροσωπικών τους σχέσεων, είτε για την αλήθεια του εφήμερου, του προσωρινού και του θανάτου.

Του θανάτου…   Μα… τι είναι αυτό; 

Το μήκους ενάμισι περίπου εκατοστού κορμάκι στροβιλιζόταν ασταμάτητα  στη δίνη του νερού, που έτρεχε ορμητικό στο κέντρο του νεροχύτη, χωρίς ωστόσο να μπορεί να περάσει από τις αρκετά μικρότερές του τρύπες και να βυθιστεί .  Το χρώμα του τώρα φαινόταν πιο σκούρο και τα φτερά του διάφανα άνοιγαν σε μια τελευταία προσπάθεια διεκδίκησης της ζωής και της ελευθερίας, που γι΄ αυτό συνοψιζόταν στο να μπορέσει να φτάσει τα κουρέλια της σφουγγαρίστρας, που  στροβιλιζόταν επίσης γύρω του, αυτά τα ίδια που την έφτασαν, παγιδεύοντάς την,  ως εδώ στο χείλος του γκρεμού της.

Μια πεταλούδα. Όμως, όχι μια συνηθισμένη πεταλούδα, απ΄ αυτές που έλκονται από τα χρώματα και μεθάνε στο φως.  Μια πεταλούδα σκοτεινή, μουντόχρωμη, που διάλεγε να καταφύγει στα  πιο απόμερα σημεία του παρόντος μικρόκοσμου, δίχως να τα καταφέρνει. Συνέχιζε να στροβιλίζεται.

Ξαφνικά η γυναίκα,  τραβώντας τα δάχτυλά της, που κάηκαν, και παρατώντας το πλύσιμο της σφουγγαρίστρας, συνειδητοποίησε ότι είχε ανοίξει μόνο την κόκκινη μπαταρία  της βρύσης. “Κρίμα!”  Σκέφτηκε.  “Μα, έτσι κι αλλιώς, τώρα δεν γίνεται τίποτα. Είναι  πολύ αργά! ”  Άνοιξε όμως και το κρύο νερό  παρ΄ όλα αυτά. Η δίνη τώρα στριφογύριζε γρηγορότερα.  Τα φτεράκια πάλλονταν ακόμα, ανεπαίσθητα. Λες;

Η γυναίκα έκλεισε το νερό τελείως. Τώρα η πεταλούδα φαινόταν μεγαλύτερη και πιο «απειλητική». Έβγαλε τη σφουγγαρίστρα απ΄ το νεροχύτη, πήρε μια χαρτοπετσέτα και προσπάθησε να την τοποθετήσει μπροστά στο καμένο κορμάκι της πεταλούδας,  που έκανε τις τελευταίες σπασμωδικές προσπάθειες να κινηθεί.  Μάταιος κόπος. Η πεταλούδα άλλαξε κατεύθυνση!

Η γυναίκα για μια στιγμή έμεινε αναποφάσιστη.  Ύστερα,  σαν να εκτελούσε κάποια αόρατη οδηγία, πλησίασε το μαυροφορεμένο της χέρι στο ξέπνοο προσωπάκι. Με μια τελευταία απεγνωσμένη προσπάθεια η πεταλούδα βρέθηκε καθισμένη στο μαύρο μανίκι της.  Τώρα τα πράγματα ήταν πιο εύκολα.  Η γυναίκα έβγαλε το χέρι της από το παράθυρο και το έγειρε πάνω στη φυλλωσιά της μικρής γλάστρας  με τα σκούρα μωβ  κυκλάμινα. Λες;

Το επόμενο Σάββατο η φασίνα ήταν το ίδιο πληκτική, κι εκείνη κατακλυζόταν από τις ίδιες μονότονες σκέψεις . Οι άνθρωποι απέφευγαν την αλήθεια το ίδιο,  το ίδιο μ΄ αυτούς που υπήρχε περίπτωση να την αρθρώσουν, δεν ήθελαν να συγχρωτίζονται.  Ωστόσο, μια σκοτεινή, μουντόχρωμη πεταλούδα τριγύριζε γύρω απ΄τη μαύρη της κορδέλα, την ώρα που η γυναίκα βγήκε να σκουπίσει το μπαλκόνι της.

Μπροστά τους, χωρίς σταματημό, ξετύλιγε  το μαύρο φιδίσιο κορμί του ο ιμάντας της μηχανής. Πέντε ψυχές, δέκα μάτια την παρακολουθούσαν ανελλιπώς και δέκα χέρια τροφοδοτούσαν  ξέφρενα το καυτό της στόμα. Ο ρυθμός ανέβαινε. Γρήγορα, πιο γρήγορα, πιο γρήγορα… Χωρίς να φτάνει στο αποκορύφωμα που θα μπορούσε να οδηγήσει στο προσδοκώμενο τέλος. Η ώρα είχε πάει σχεδόν μία το μεσημέρι.

- Αύριο δουλεύουμε! τους είχε πει χθες ο κύρ – Ντίνος, καθώς τους πλήρωνε κι ετοιμάζονταν να φύγουν.  Έρχεται καινούρια παρτίδα! Τα περιοδικά, πρέπει να ΄ναι στα περίπτερα την Τρίτη το πρωί!  Το αύριο, ήταν Κυριακή.

«Αύριο θα του μιλήσω για τα ένσημα», σκέφτηκε τοποθετώντας τα λίγα χαρτονομίσματα που της έδωσε στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν της και κλείνοντας το φερμουάρ.

Είχαν κυλήσει δυο χρόνια από τότε που πέρασε τη μεγάλη σιδερένια πόρτα,  με την αυτοσχέδια  ταμπέλα πάνω της. 

                                          ΣΥΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ  ΕΠΕ

Στην αρχή, την είχαν βάλει να σηκώνει τα βαριά δέματα από τις παλέτες που κατέφθαναν συνεχώς, να κόβει το πλαστικό τους δέσιμο και να τα σπρώχνει πάνω στον πάγκο, για να τροφοδοτεί όσους δούλευαν όρθιοι μπροστά του. Ύστερα η εργασιακή  της “εξέλιξη” ακολούθησε διαδοχικά όλα τα στάδια της αλυσίδας παραγωγής.

Έπρεπε, δηλαδή, κάποιος να τροφοδοτεί τον πάγκο με τα διαφημιστικά που θα έμπαιναν μέσα στο κυρίως έντυπο,  άλλος να χειρίζεται το μπιστολάκι με την κόλλα, άλλος ν΄ ανοίγει το περιοδικό στην κατάλληλη σελίδα κι άλλος να κολλάει το διαφημιστικό δείγμα στην ορισμένη θέση.

Ύστερα, κάποιος έπαιρνε τις έτοιμες ντάνες των περιοδικών και τις τοποθετούσε δίπλα στη μηχανή. Ο ίδιος, είχε αναλάβει να προμηθεύει  με τεράστιους όγκους τα κουρασμένα γόνατα της κοπέλας που καθόταν στην κορυφή της μηχανής κι έριχνε το περιοδικό στον ιμάντα, συντονισμένη με τον ήχο ενός τεράστιου νοητού ρολογιού που είχε καταλάβει το μυαλό όλων , ένα ρολόι που έκανε μόνο τακ. Ένα μονότονο, δυνατό, γρήγορο, αλλεπάλληλο τακ. Τακ, τακ, τακ…

Αμέσως όσοι στέκονταν δίπλα στη μηχανή άφηναν με αστραπιαία ταχύτητα πάνω στο περιοδικό, με μια ειδική τεχνική για να μη φύγει από τη θέση του, το  πρώτο, το δεύτερο, καμιά φορά και το τρίτο διαφημιστικό. Τότε η μηχανή κατάπινε ένα ένα τα περιοδικά και το ογκώδες τόπι νάυλον που βρισκόταν από πάνω της, όλο και λιγόστευε. Ένας βαρύς σιδερένιος βραχίονας έπεφτε αυτομάτως και ξεχώριζε τα τυλιγμένα αντικείμενα που τα καταβρόχθιζε κατόπιν ο καυτός φούρνος, για να τα ξεράσει τρία μέτρα παρακάτω ψημένα και σφιχτοκλεισμένα στα χέρια του αεικίνητου Μιχάλη, που τα συγκέντρωνε και τα ξαναέκανε δέματα, φορτώνοντας αλλεπάλληλες παλέτες έτοιμες για το φορτηγό και το πρακτορείο διανομής.

- Δυο χρόνια! Πότε πέρασαν! μονολογούσε η Ειρήνη καθώς γύριζε στο σπίτι Σαββατόβραδο με το λεωφορείο. Τινάχτηκε από τη θέση της σε μια προσπάθεια να καταλάβει σε ποια στάση είχαν φτάσει. Ήταν ώρα να κατέβει. Μια γυναίκα δίπλα της την κοιτούσε περίεργα. Ψάχτηκε. Αυτό ήταν . Είχε ανοίξει το μπουφάν της και από μέσα φαινόταν η κάποτε άσπρη μπλούζα της, καταμουτζουρωμένη από σκόνη, καυσαέριο και τυπογραφικό μελάνι.  Το κούμπωσε  σα να κρύωσε ξαφνικά και κατέβηκε από το λεωφορείο.

Σάββατο. Είχαν δώσει ραντεβού – μια και πληρώθηκαν – στις δέκα το βράδυ, να πάνε για ποτό στην ΄Οστρια. Δεν ήταν μακριά. Θα πήγαινε;

Την πήρε ο ύπνος με την τηλεόραση ανοιχτή, καθώς περίμενε να σβήσει το κόκκινο λαμπάκι στο θερμοσίφωνο και με το γρήγορο τακ τακ  μέσα στο κεφάλι της να συνεχίζεται ανενόχλητο.

- Ώρα για φαγητό! Η φωνή του κυρ – Ντίνου τη συνέφερε, δίνοντας το σύνθημα να σταματήσει το ρυθμικό τακ τακ της μηχανής, όχι όμως και το σφυροκόπημα στο μυαλό τους. Βγήκαν έξω, στο χειμωνιάτικο ήλιο κι ένιωσαν τα παγωμένα πόδια τους μέσα στ΄ αθλητικά τους παπούτσια κάπως να ζεσταίνονται. Η τεράστια αποθήκη, σκεπασμένη με ελλενίτ,  ήταν σωστό ψυγείο το χειμώνα  και καμίνι το καλοκαίρι, που άναβαν όλα αυτά τα νάυλον από τη ζέστη.

Απλώθηκαν στο πεζούλι με τα σάντουιτς, τα τσιγάρα και τις Κυριακάτικες εφημερίδες, που τις είχαν τελειώσει από χθες. Μερικοί ετοίμαζαν από τώρα τον απογευματινό τους καφέ.

«Θα του μιλήσω αύριο για τα ένσημα » σκέφτηκε η Ειρήνη παρατηρώντας το παιδί της απέναντι καντίνας, πού κατέφθανε με φούρια και με γεμάτο μπύρες τον κρεμαστό του δίσκο.

- Κερνάει ο Πέτρος! Έχει γενέθλια!  είπε. Τα ποτήρια άδειασαν γρήγορα στην υγειά του συνεσταλμένου Πέτρου.

- Τι ώρα θα φύγουμε σήμερα;

- Ε, Κυριακή είναι, μάλλον θα φύγουμε νωρίς!

- Μπα, έχει πολλή δουλειά. Δεν βλέπω να φεύγουμε πριν τις δέκα το βράδυ!

Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα την ώρα που η Ειρήνη άνοιγε την πόρτα του μικρού διαμερίσματος.

- Πού είσαι; Μέχρι τώρα δουλεύατε; Έχω πάρει τόσες φορές! Η μάνα της είχε όρεξη για κουβέντα…

- …πήγα χτες στη λαϊκή και πήρα κάτι ντομάτες…

- Ναι, μαμά…  ναι… ναι… η Ειρήνη βολεύτηκε καλύτερα πάνω στο χαλί.

- Ναι… όχι,  μαμά, δεν ξέρω από τώρα, αν θα μπορέσω να έρθω στο γάμο… ναι… ναι…

Το κορμί της την πονούσε. Χρειαζόταν ύπνο, όμως η υπερένταση δεν την άφηνε να κοιμηθεί. Σε λίγο ο κόσμος θα περνούσε στην καινούρια του εργάσιμη βδομάδα.  Τακ,  τακ…

«Αύριο θα του μιλήσω για τα ένσημα» . Δεν ήταν η μόνη. Στα δεκατέσσερα άτομα που δούλευαν εκεί, ένσημα δεν είχαν ούτε οι μισοί. Αυτή ήταν η συμφωνία, από την αρχή.

- Αν συνηθίσεις τη δουλειά και μείνεις… αργότερα…

Άραγε συνήθισε; Πάντως είχε μείνει. Κάτι η ανάγκη και ο φόβος του αύριο, κάτι η απογοήτευση από το πτυχίο της που δεν της έδινε καμιά προοπτική, κάτι τα παιδιά στη δουλειά που ήταν στην ηλικία της και σε παρόμοια μ΄ εκείνη θέση, είχε μείνει.

Το βράδυ της Δευτέρας είχε παγωνιά  και το λεωφορείο άργησε πολύ. Περνώντας απ΄ το κέντρο είδε τους τελευταίους διαδηλωτές κάποιας καλά προπαγανδισμένης διαδήλωσης να φεύγουν, με τα πανό διπλωμένα στον ώμο.

- Αυτοί είναι ξεκούραστοι, σκέφτηκε  παρατηρώντας τους μέσα απ΄ το τζάμι κι αναγνωρίζοντας την ίδια στιγμή πως αυτό, δεν ήταν αλήθεια.

Έμεινε ώρα μισοξαπλωμένη στο χαλί, κοιτάζοντας πότε την τηλεόραση με τις σκηνές από τη διαδήλωση και το κυνηγητό των ΜΑΤ και πότε τη στοίβα των βιβλίων και των περιοδικών που είχε συγκεντρώσει στη γωνία του δωματίου και που μεγάλωνε όλο και πιο πολύ.

« Τόσες χιλιάδες αντίτυπα πέρασαν απ΄ τα χέρια μου κι όμως… Θα τα διαβάσω ποτέ αυτά; Θα βρω ποτέ το χρόνο;  Και τη διάθεση », σκέφτηκε , «κυρίως τη διάθεση!  Αύριο, θα του μιλήσω για τα ένσημα! ».  

Την Τρίτη το μεσημέρι δεν σταμάτησαν για φαγητό. Τακ… τακ … ο συγχρονισμός ήταν τέλειος. Θαρρείς και ο ήχος στο κεφάλι τους είχε συντονιστεί στο ρυθμό των σφυγμών τους.  Γρήγορα, γρήγορα, πιο γρήγορα…  ώσπου η  μηχανή κλότσησε μανιασμένα κι έβγαλε τον πιο δυνατό της βρυχηθμό.  Η τελευταία παλέτα φορτώθηκε και οδηγήθηκε στην έξοδο.  Όλα τακτοποιήθηκαν στη θέση τους, το μαγαζί σκουπίστηκε, καθαρίστηκε. Τα ρούχα της δουλειάς πήραν στην κρεμάστρα τη θέση που είχαν τα μπουφάν. Κάποιοι άναψαν τσιγάρο, ενώ ο Μιχάλης πηγαινοερχόταν άσκοπα,  μη μπορώντας να σταματήσει ακόμα.

-Θα πάρετε τηλέφωνο την Παρασκευή το μεσημέρι. Ο κυρ – Ντίνος έδειχνε σκεπτικός.  -Αν χρειαστεί κάτι νωρίτερα, θα σας ειδοποιήσω!

Ο χειμωνιάτικος ήλιος έδινε μια γελαστή όψη σ΄ αυτή την Τρίτη του Γενάρη.

-Τα μαγαζιά είν΄ ανοιχτά ακόμα,  σκέφτηκε η Ειρήνη φωναχτά. Ίσως προλαβαίνω να πάω να δω εκείνο το φόρεμα για το γάμο. Να μη γκρινιάζει κι η μάνα μου…

-Γεια!

-Τα λέμε. Γεια!

Το βήμα της  έγινε πιο ζωηρό καθώς πλησίαζε τη στάση του λεωφορείου. «Δε θα φύγει ποτέ αυτό το τακ τακ απ΄ το κεφάλι μου;» αναρωτήθηκε σιωπηλά τώρα. «Είναι δυνατόν να μου μείνει για πάντα; Μάλλον είμαι υπερβολική. Κάποτε και τα ρολόγια σταματούν».

«Την επόμενη φορά θα του μιλήσω για τα ένσημα! ».

Πόσες ώρες, πόσες μέρες είχε μείνει πάνω στο κρύο μωσαϊκό του υπογείου; Κειτόταν ακόμα εκεί, αλοιφή στο πάτωμα, μουδιασμένη, παγωμένη, ανίκανη και για την παραμικρή κίνηση. Το κορμί της κομμάτια. Απανωτές οι μαχαιριές  της απώλειας, τεμάχιζαν το είναι της, τα σωθικά της. Απ΄ το σφιγμένο της στόμα κατερχόταν και διαχεόταν στα κατακερματισμένα σκόρπια κύτταρά της το δηλητήριο του θανάτου. Οι κόγχες των ματιών της ήταν γεμάτες θρυμματισμένα γυαλιά.

Έξω, δίπλα στα παράθυρα του διαμερίσματος που έβλεπαν στο πεζοδρόμιο, η ζωή συνεχιζόταν μονότονη. Γρήγορα βήματα, φωνές, κορναρίσματα κι ένας ουρανός μολύβι.

Πόσες ώρες, πόσες μέρες ήταν εκεί; Το σοκ, το αμετάκλητο, η οδύνη… Έκανε να κινηθεί. Ξαφνικά, ένα κύμα σπαρακτικό όρμησε στο μυαλό της. Ο πόνος επανερχόταν δριμύτερος.
Η κοπέλα κάρφωσε τα μελανιασμένα της μάτια απέναντι. Τώρα το κοριτσάκι της άπλωνε το χέρι.
_ Έλα, πάμε! …Πάμε!

Σηκώθηκε σαν υπνωτισμένη και κατευθύνθηκε στην κρεμάστρα, δίπλα στην είσοδο. Βρήκε το παλιό, φθαρμένο αδιάβροχο της αδερφής της και το φόρεσε. Εκείνη, έτσι κι αλλιώς, δεν θα το χρειαζόταν πια. Βγήκε και τράβηξε την πόρτα πίσω της.
Η βροχή έπεφτε τώρα πυκνή και δυνατή ξεπλένοντας τα μπαλκόνια, τους δρόμους , τα πεζοδρόμια, τ΄ αυτοκίνητα και τους παρατημένους πάγκους της λαϊκής. Το νερό κυλούσε πάνω στο πρόσωπό της, στα μαλλιά και στο σώμα της. Αργά, εξαγνιστικά.

Συντόνισε τα βήματά της στις πλάκες του πεζοδρομίου κι άρχισε να βαδίζει. Μια φωνή μέσα της  την οδηγούσε επαναλαμβάνοντας, σαν να μην ήταν πλέον αυτονόητο, μονότονα, ρυθμικά:
_ Είμαι  – η Ελένη –  και είμαι – εδώ …

«Σε λίγο θα δροσίσει », σκέφτηκε. Κατευθύνθηκε στην κουζίνα για να ετοιμάσει τον απογευματινό καφέ. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί, αλλά έπληττε. Κάποτε δεν το ένιωθε, τα τελευταία χρόνια όμως, βάραιναν όλο και πιο πολύ τα καλοκαίρια της μοναξιάς του.

«Τουλάχιστον θ΄ απολαύσω την αυγουστιάτικη ησυχία της πόλης» μονολόγησε. «Δίχως τα κλάματα των παιδιών στο διπλανό μπαλκόνι, το ανελέητο σφυροκόπημα της κατ΄ ευφημισμόν  μουσικής του πιτσιρικά απέναντι,  την τηλεόραση της από πάνω στη διαπασών».

Εξήντα χρόνων πια σχεδόν ο κύριος Ευριπίδης, ατένιζε με ανάμικτα συναισθήματα την προοπτική της σύνταξης. Ο χειμώνας του, κυλούσε γεμάτος. Η διδασκαλία του, οι μαθητές του, η δική του άσβεστη δίψα για γνώση, δεν του άφηναν χρονικά περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Τώρα όμως…

Δεν είχε συνηθίσει να πηγαίνει στο καφενείο. Ένιωθε ότι δεν θα είχε τίποτα να πει με τους ανθρώπους που θα συναντούσε εκεί. Οι λιγοστοί συγγενείς, με τους οποίους διατηρούσε κάποιες επαφές, έλειπαν διακοπές. Οι φίλοι, με τα χρόνια αραίωσαν κι αυτοί. Ο γάμος, τα παιδιά, οι υποχρεώσεις… Όχι πως κι αυτός ήταν πάντα μόνος. Μοναχικός, ναι. Ας είναι. Έτσι τα ΄φερε η ζωή. Δεν έχει νόημα πια ν΄ αναμοχλεύει τα  περασμένα.

Αυτό το καλοκαίρι ήταν άχρωμο και μουντό. Στην αρχή ήθελε να ξεκουραστεί, ν΄ ασχοληθεί με διάφορες μικροεπισκευές του σπιτιού, να χαλαρώσει…

Έβγαλε τον καφέ στο μπαλκόνι κι ύστερα στάθηκε μπροστά στη βιβλιοθήκη. «Τι να διαβάσω; » αναρωτήθηκε. Είχε ήδη διαβάσει τρία ιστορικά μυθιστορήματα και δυο καινούρια βιβλία φιλοσοφίας, μέσα σ΄ ένα μήνα.

Ξαναγύρισε σκεφτικός στην πάνινη πολυθρόνα του. Τον είχαν κερδίσει οι κλασικές σπουδές από παιδί. Τα γράμματα. Να διαβάζει, να διαβάζει…Το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο πτυχίο. Άπειρες ώρες στις βιβλιοθήκες. Πεζοπορία ατέλειωτη από τη μακρινή συνοικία που έμενε στις παρυφές της πόλης, σε δύσκολους καιρούς, για να προμηθευτεί το σύγγραμμα ενός δύστροπου καθηγητή, να βρει κάποιες σημειώσεις. Η ζωή του κύλησε ανάμεσα στα βιβλία.  Βιβλία καινούρια,  παλιά,  δανεικά, βιβλία αγορασμένα από δεύτερο και τρίτο χέρι.

Ο κύριος Ευριπίδης έμενε άφωνος κάποιες φορές, με όσα έβλεπε να συμβαίνουν σήμερα, στην κοινωνία της πληροφορίας. Άνθρωποι ημιμαθείς, καλοκουρδισμένοι όμως, « να ομιλούν με ύφος οκτώ καρδιναλίων επί παντός επιστητού, επιδεικνύοντας με στόμφο την αγραμματοσύνη τους, χωρίς καν να υποψιάζονται το μέγεθος της άγνοιάς τους ».

Ο ίδιος τα πήγαινε αρκετά καλά με το διαδίκτυο. Δεν θα μπορούσε να ΄ναι κι αλλιώς. Όμως να, αρκετές φορές, αρνούμενος ν΄ αντιμετωπίσει τα «βαρβαρογραικικά», όπως τ΄ αποκαλούσε, ορισμένων ιστοσελίδων, κατέφευγε στην ενημέρωση του ραδιοφώνου και στην παλιά καλή του μέθοδο με το χαρτί και το μολύβι. Άλλοτε πάλι ερχόταν αντιμέτωπος με τ΄ Αγγλικά,   το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ζωής του.

Δεν τ΄ αγάπησε από παιδί. Κι όποτε τα ξεκίνησε αργότερα, η οικονομική στενότητα τον ανάγκασε να τα εγκαταλείψει. Αυτό είναι η μισή αλήθεια, ομολόγησε στον εαυτό του. Στην πραγματικότητα, αυτά τα «στραμπουληγμένα ελληνολατινικά» δεν του ενέπνευσαν ποτέ τον ενθουσιασμό, για καμιά θυσία.   Είχε φτάσει μάλιστα κάποτε στο σημείο, ν΄ αναγάγει την αντιπάθειά του σε κάποιας μορφής ιδεολογική αντίσταση, μεγαλώνοντας σε μια χώρα προσδεμένη στο άρμα ενός δυτικοφανούς τρόπου ζωής, σχεδόν με το ζόρι.

Να όμως που πια αυτή του την έλλειψη τη βίωνε ορισμένες φορές, έπρεπε να το παραδεχτεί, σαν ένα είδος μορφωτικής αναπηρίας.  Μια πολυκαιρισμένη εκκρεμότητα, ένας δύσκολος κόμπος, που κάποτε θα ΄πρεπε επί τέλους να λυθεί.

Ο κύριος Ευριπίδης σηκώθηκε, κατευθύνθηκε στη βιβλιοθήκη και, από τη γωνία στο πάνω πάνω ράφι, κατέβασε ένα βαρύ πακέτο, ποιος ξέρει πόσα χρόνια ξεχασμένο εκεί.

                  ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗ

             ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ

                             ΑΝΕΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ

Την ώρα που η δύση έβαφε ρόδινο το ελάχιστο μέρος της εικόνας του Λυκαβηττού, που τρύπωνε ανάμεσα από τους αντικριστούς τοίχους των απέναντι πολυκατοικιών  στο μπαλκόνι του, ο κύριος Ευριπίδης, σκυμμένος στο τραπεζάκι του, ξεκινούσε για πολλοστή φορά.  I am, you are…

Posted in Χωρίς κατηγορία ]]> http://antichisi.wordpress.com/2009/08/08/%ce%bf-%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%85%cf%81%ce%b9%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82/feed/ 0 dimadam http://antichisi.wordpress.com/2009/08/06/%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%ac-%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%84%ce%bf%ce%af%cf%87%ce%bf%cf%85%cf%82/ http://antichisi.wordpress.com/2009/08/06/%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%ac-%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%84%ce%bf%ce%af%cf%87%ce%bf%cf%85%cf%82/#comments Thu, 06 Aug 2009 15:35:41 +0000 dimadam http://antichisi.wordpress.com/?p=415 ]]> Δεν είχε ξαναδεί  έναν ιερέα σε γκράφιτι.  Στην αρχή δεν το κατάλαβε. Μόλις και μετά βίας ξεχώριζε μες από τις ακατανόητες κιτρινόμαυρες γραμμές που βλέπουμε συνήθως στους τοίχους.  Ύστερα, την ώρα που ήρθε ο καφές, την ώρα που συνήθιζε να δίνει στον εαυτό της την πολυτέλεια να μην κάνει τίποτα, το κοίταξε πιο προσεκτικά.  

Όχι, δεν ήταν ιερέας. Ήταν η φιγούρα μιας μοναχής, στον παράπλευρο τοίχο του καταστήματος εκκλησιαστικών ειδών. Στο ένα της χέρι κρατούσε κάποιο ιερό βιβλίο.  Ανασηκώθηκε για να την επεξεργαστεί καλύτερα. Το πρόσωπο ήταν άσπρο, ή μάλλον ήταν ασυνήθιστα λευκό, ίσως λόγω της αντίθεσης με το μαύρο μαντίλι, ή όπως τέλος πάντων λένε, αυτό που καλύπτει το κεφάλι των μοναχών. Πάνω στο ράσο, ξετυλιγόταν  ένα επίσης  άσπρο κορδόνι ή κομποσκοίνι, από το οποίο κρεμόταν μια μικρή εικόνα. Το όλο σχέδιο έμοιαζε περισσότερο με στάμπα. Δε φαινόταν να έχει σχεδιαστεί με τις ελεύθερες γραμμές που οι νέοι συνηθίζουν να σχεδιάζουν στους τοίχους.

Πότε εμφανίστηκε εκεί;

Η γυναίκα μπορούσε να θυμηθεί σχεδόν όλες τις αλλαγές, τις διαφοροποιήσεις, τις ανακαινίσεις του καταστήματος, από τότε που ξεκίνησε με λίγα εμπορεύματα και συγκρατημένες τιμές. Τότε που ακόμα, εκείνη φοιτήτρια, μετρούσε τα κέρματα για τον καφέ της, στο τραπεζάκι απέναντι.

 Χαιρόταν όταν το εύρισκε ελεύθερο. Ήταν σαν να την περίμενε, σαν η θέση να έμενε άδεια μέχρι να επιστρέψει. Στις ρωγμές του κάποτε φρεσκοβαμμένου τοίχου, ψηλαφούσε τις ρωγμές στη δική της ψυχή, κάθε φορά που καθόταν εδώ να συλλογιστεί.

Το καφενεδάκι πάνω στο μεγάλο εμπορικό δρόμο, σπάνια της χρησίμευε ως τόπος ραντεβού.  Εδώ καθόταν μόνη της, ύστερα από τις συνηθισμένες δουλειές που έχουν οι άνθρωποι στο κέντρο της πόλης για να ξεκουραστεί, πριν πάρει το τρένο για τη μακρινή συνοικία που έμενε. Εμπειρίες, φιλίες, έρωτες, λύπες, προβληματισμοί, όλα έπρεπε να περάσουν  από δω σε μια δεύτερη ανάγνωση κι αναστοχασμό, περισσότερο για να τα κατανοήσει και να τ΄ αποδεχτεί και λιγότερο για να τ΄ αλλάξει.

Στις απαλές ρυτίδες της γυναίκας που τη σέρβιρε,  στην κόπωση που καθρεφτιζόταν στα πρόσωπα των ανθρώπων που χρόνια έβλεπε να  εργάζονται στα γύρο καταστήματα, παρατηρούσε τα σημάδια που άφηνε σιγά σιγά ο χρόνος και στο δικό της πρόσωπο.

_ Εσείς το φτιάξατε αυτό; Ρώτησε την καταστηματάρχισσα.

_ Όχι, δεν ξέρω πώς εμφανίστηκε εδώ!  Είναι καιρός τώρα… Για την ακρίβεια… ούτε που κατάλαβα πότε έγινε. Κάποια στιγμή βρέθηκε εδώ, έτσι, σαν να υπήρχε από πάντα!

Ήταν εδώ από πάντα; Όχι, δεν είναι δυνατόν!  Γι΄ αυτήν είναι μεγάλο πια αυτό το πάντα.  Πότε παρουσιάστηκε εδώ αυτό το σχέδιο;  Πώς δεν το είχε προσέξει; Και καλά το πάντα που έφυγε. Το πάντα που έρχεται , όσο κι αν είναι αυτό;  Τι νόημα έχει που το βλέπει αυτή, αυτό, τώρα;

Το σχέδιο βρισκόταν εκεί, απέναντι σαν να την κοιτούσε. Τώρα ξεχώριζε καθαρά, σαν να ήταν ανάγλυφο. Στα μάτια της φάνταζε  σμιλεμένο ανεξίτηλα πάνω στον τοίχο.

Η γυναίκα μάζεψε τα πράγματά της βιαστική, σχεδόν πανικόβλητη. Το τσιγάρο έσβησε μισό, ο καφές έμεινε κι αυτός στη μέση. Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια, που ξέχασε ν΄ αφήσει   το συνηθισμένο της πουρμπουάρ…                        

Η φωνή του βαθιά, ζεστή, χαδιάρικη, για μια στιγμή την έκανε να χάσει την αίσθηση του χρόνου.  Στεκόταν εκεί, απέναντί της, τόσο δικός της και τόσο ξένος. Χαμογελούσε κι άπλωνε τα χέρια , σε μια κίνηση να την αγκαλιάσει.

-Να το πάλι! σκέφτηκε.  Αυτή η αίσθηση, ότι για κείνον είσαι μοναδική!  Είσαι  η υπέρτατη επιθυμία του, είσαι ο σκοπός  που εκπληρώθηκε.  Το είχε δει αυτό και σ΄ άλλους άνδρες, πάντα όμως  συγγενείς του ή γνωστούς από την πατρίδα των παιδικών του χρόνων..  Τόσο  διαφορετικούς  από τους άντρες  στο δικό της τόπο. Μετακινήθηκε λίγο, σαν να επρόκειτο δυο βήματα δεξιά ή αριστερά να την επαναφέρουν στην πραγματικότητα.

Θα πρέπει ανάμεσά τους να εξελισσόταν ο συνηθισμένος διάλογος ανθρώπων που κάποτε ήταν μαζί και τώρα συναντιόνταν ύστερα από πολύ καιρό. Ανθρώπων όμως,  που υπήρχε ακόμα μεταξύ τους κάποιο είδος αγάπης.

Δεν είχε κι ακριβώς αντίληψη του τι λεγόταν . Είχε μεταφερθεί  στο παλιό τους δυάρι, ένα κυριακάτικο πρωινό, κάποιας ξεχασμένης άνοιξης.  Εκείνη ετοίμαζε καφέ κι εκείνος… Εκείνος την υποδέχθηκε  στημένος μπροστά στη μεγάλη αφίσα ενός αρχαίου θεού,  παίρνοντας ακριβώς τη στάση του αγάλματος και το μεγαλοπρεπές του ύφος. Είχε μείνει ακίνητος τόση ώρα,  που  από τα γέλια της χύθηκε ο καφές στο πάτωμα.

Τώρα την κρατούσε από το χέρι και την οδηγούσε μέσ΄ από ανθρώπους βιαστικούς, σακκούλες με ψώνια, εμπορεύματα πλάνόδιων μικροπωλητών κάθε λογής, κορναρίσματα. Θα ΄λεγε κανείς πως ήταν η αγαπημένη τους βόλτα στο Μοναστηράκι, που θα κατέληγε στο συγκεκριμένο σημείο για καφέ.

Τον κοίταξε λοξά, για να δει τις αλλαγές που άφησε πάνω του το πέρασμα του χρόνου. Δεν υπήρχαν πια οι μπούκλες στο μέτωπο. Τα μαλλιά του ήταν πιο κοντά κι είχαν κάπως αραιώσει. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε πως το ίδιο μπορεί να την εξερευνούσε κι εκείνος. Ανατρίχιασε. ΄Ηταν μεγαλύτερή του και ο χρόνος πάνω της είχε ασελγήσει αμείλικτα.

-  Σου αρέσει αυτή η κοπέλα; Τον είχε ρωτήσει κάποτε το αφεντικό της, στο παραλιακό μαγαζί που δούλευε.

- Πώς να μη μου αρέσει; Ο Θεός της έβαλε τη χάρη των αγγέλων, όταν την έφτιαχνε!

- Φεύγει η χάρη των αγγέλων; αναρωτήθηκε τώρα, συνειδητοποιώντας ότι ποτέ, ούτε πριν, ούτε μετά από τότε, δεν είχε ξανακούσει μια τόσο ποιητική απάντηση σε  μια τόσο συνηθισμένη ερώτηση.

Ο καφές ήρθε, τα τσιγάρα άναψαν. Η συζήτηση κυλούσε. Η οικογένεια, οι συγγενείς, η δουλειά, τα ταξίδια του, η ρουτίνα της, η πολιτική κατάσταση…

Η ανταλλαγή ήταν πλήρης, σκέφτηκε. Αυτός είχε απομακρυνθεί από την τίμια και ρομαντική στάση που είχε για τη ζωή, για τους ανθρώπους, για την πατρίδα, για όλα. Είχε μεταβληθεί σ΄ένα ρεαλιστή κεντροαριστερό μεσήλικα.

Εκείνη πάλι, κρατούσε και καλλιεργούσε αυτή τη μυστική, μεταφυσική ερμηνεία του κόσμου, που της χάρισε. 

Τον είχε συρρικνώσει, τον είχε φτωχύνει!

 ΄Εσκυψε το κεφάλι σα να ΄φταιγε προσωπικά, για όλη την ασχήμια του κόσμου!